Een onhandelbare straathond, een tweetal witte muizen met roze staart en een landschildpad die bij de eerste winder voor goed de grond in kroop … dat zijn de huisdieren waaraan ik nog nauwelijks herinneringen heb, maar ze vrolijkten mijn kinderjaren op. Daarna volgden cavia’s bij de vleet, ik moest van mijn moeder de dikste uitkiezen, die zou wel het gezondst zijn, maar na een paar dagen hadden we er direct al een stuk of vijf. En die beestjes zagen elkaar graag want er kwamen er veel, heel veel, zoveel dat ik ze in de kleuterklas aan de schoolpoort uitdeelde. Ons Krulleke, zoals de naam het zegt, had krullekes, een kleine zwarte poedel was het. Toen moest ik een jaar of 8 geweest zijn, een schatje! Neen, niet zo een in vorm gesneden model, eerder eentje met een wildere look, maar zo zacht vanbinnen, hij werd maar liefst achttien jaar. Goudvissen, parkieten, kanari’s, kippen, hamsters, kalkoenen, waterschildpadjes. Die laatsten gingen mee op kot, ze stonden in een kinderbadje op de kachel en kregen biefstuk en werden gigantisch groot. En op kot, of liever op het kot van een vriend, leerde ik mijn man Danny kennen en die schonk me, buiten mijn twee prachtige kinderen, het mooiste cadeau ooit: Marie, een prachtige dalmatiër. Met hem maakten we oneindig veel wandelingen rond de abdij van het Park, Heverlee en verhuisde na een paar jaar met ons mee naar Sint-Agatha-Rode. Hij was goed bevriend met onze blauwe parkiet die zodra je de kraan opendeed kwam aanvliegen om een douche te nemen. Die laatste pikte ook de restjes voedsel van de kinderen van hun kinderstoel. Twee Vlaamse reuzen, de konijnen wel te verstaan, kregen hier ook alle vrijheid. Ze liepen los in de tuin en gingen ’s avonds in de garage slapen. De hond en de konijnen zonden vaak samen in de tuin, zij aan zij. Kippen, altijd gehad. Een dwergpapegaai heeft hier ook rondgevlogen. Niet alleen in huis, ook rond het huis en steeds kwam hij terug. Hij was de beste vriend van mijn man. Toen Marie stierf, kwam er vrij vlug een nieuwe hond, Louka, een ondertussen al achtjarige teckel.
Kortom, een kleine inleiding, wat groot uitgevallen, om te zeggen dat ik van dieren houd. Als kind droomde ik ervan boerin te worden, de boerin op het einde van de straat waar ik als kind woonde leerde mij en mijn beste vriendinnetje ooit koeien melken. Ook vergeet ik nooit dat we bij haar in de zomervakantie onze tent hebben mogen zetten en op de boerderij hebben mogen kamperen. Altijd zat ik buiten, liefst in de natuur: in weides insecten bekijken, in bosjes in de bomen klimmen, op braakliggend terrein kikkervisjes redden, in vijvers zwemmen, … En de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat dit soms toch wel tot ergernis was van mijn moeder … Waarom wilde ik niet met mijn zusje puzzelen of gezelschapsspelletjes spelen of een boek lezen? (Nog late excuses aan mijn zusje, sorry, Inneke.) Boerin ben ik niet geworden, dierenarts, waar ik ook lang aan dacht, uiteindelijk ook niet. Ik heb talen gestudeerd (Nederlands, Frans, Spaans) en heb een pedagogisch diploma behaald. Heel mijn leven geef ik al met hart en ziel les. En toen werd ik ziek en dacht ik na, veel na. Ik ben over de 50, wat zou ik nog graag bereiken. Niets groots, niets speciaals, niets schokkends … Maar mijn besluit stond vast, ik wou terug meer natuur en dier in mijn leven. Bovendien zijn mijn kinderen nu zelfstandig, Michiel is 20 en Anne-Lore gaat volgend jaar verder studeren. Zij hebben mijn dagelijkse zorg niet meer nodig. En ik schreef me in voor een basiscursus alpaca houden.
En toen is de bal aan het rollen gegaan. Wat zou het fijn zijn die dieren zelf te kunnen houden. Ik ben nog regelmatig naar Gingelom gereden, waar ik de basiscursus volgde, om nog meer over de dieren te weten te komen en ook wandelingen ermee te verzorgen. Hoe rustgevend zijn die dieren! Die rust wil ik graag doorgeven aan de kampeerders op de wei. Welkom!
